Ο γρίφος του Αϊνστάιν

Ο περίφημος «Γρίφος του Αϊνστάιν» είναι ένα παιχνίδι της λογικής, μια διασκεδαστική, αλλά και απαιτητική πρόκληση για όσους αρέσκονται να βρίσκουν λύσεις σε περίπλοκα προβλήματα, αξιοποιώντας τις νοητικές τους ικανότητες και τη συστηματική σκέψη. Η επινόηση του γρίφου αποδίδεται στον θεμελιωτή της Θεωρίας της Σχετικότητας τον  Albert Einstein που επινόησε όταν ήταν παιδί. Μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι ο γρίφος σχεδιάστηκε από τον συγγραφέα της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, τον μαθηματικό και καθηγητή της λογικής Λιούις Κάρολ.

Ακόμα κι αν δεν γνωρίζουμε, με βεβαιότητα, ποιος είναι ο πατέρας της ιδέας του γρίφου, το ενδιαφέρον για τη λύση του παραμένει αμείωτο. Όταν, μάλιστα, είναι γνωστό ότι μόνο το 2% του πληθυσμού μπορεί, τελικά, να βρει τη λύση του προβλήματος. Ποιο είναι όμως το ερώτημα του γρίφου;

Το πρόβλημα σχετίζεται με την κλοπή ενός σπάνιου είδους ψαριού από το ενυδρείο μιας πόλης.

Οι αστυνομικοί που ξεκίνησαν να ερευνούν την υπόθεση ακολούθησαν τη μυρωδιά του ψαριού, και βρέθηκαν σε ένα δρόμο με πέντε πανομοιότυπα σπίτια. Τότε, ήρθαν αντιμέτωποι με ένα δίλημμα: πώς θα μπορούσαν να ψάξουν ταυτόχρονα όλα τα σπίτια; Αν ξεκινούσαν, για παράδειγμα, να ερευνούν ένα μόνο από αυτά, ο κλέφτης του ψαριού, που ενδεχομένως θα βρισκόταν σε κάποιο άλλο σπίτι, θα είχε την ευκαιρία να αποδράσει.

Ποια είναι, όμως, τα δεδομένα που μπορούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό του σπιτιού που βρίσκεται το ψάρι; 

Υπάρχουν πέντε πανομοιότυπα σπίτια στη σειρά.

Οι εσωτερικοί τοίχοι κάθε σπιτιού είναι βαμμένοι με διαφορετικό χρώμα.

Σε κάθε σπίτι κατοικεί ένας άνθρωπος διαφορετικής εθνικότητας.

Ο κάθε ένας από τους πέντε ιδιοκτήτες σπιτιών πίνει διαφορετικό ποτό, καπνίζει διαφορετική μάρκα τσιγάρων και έχει  ένα διαφορετικό κατοικίδιο.

 Κανένας, όμως, από τους ιδιοκτήτες δεν έχει το ίδιο κατοικίδιο με τον άλλον, δεν καπνίζει την ίδια μάρκα τσιγάρων με τον άλλον ή πίνει το ίδιο ποτό με τον άλλον.

1. Ο Βρετανός κατοικεί στο σπίτι με τους κόκκινους τοίχους.
2. Ο Σουηδός έχει ως κατοικίδιο ένα σκύλο.
3. Ο Δανός πίνει τσάι.
4. Το σπίτι με τους πράσινους τοίχους βρίσκεται ακριβώς στα αριστερά του σπιτιού με τους λευκούς τοίχους.
5. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τους πράσινους τοίχους πίνει καφέ.
6. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει τσιγάρα μάρκας Pall Mall έχει για κατοικίδια πουλιά.
7. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τους κίτρινους τοίχους καπνίζει Dunhill.
8. Ο ιδιοκτήτης που κατοικεί στο κεντρικό σπίτι πίνει γάλα.
9. Ο Νορβηγός κατοικεί στο πρώτο σπίτι.
10. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει μάρκα τσιγάρων Blends κατοικεί δίπλα σε αυτόν που έχει για κατοικίδιο γάτες.
11. Ο ιδιοκτήτης που έχει στην κατοχή του άλογο κατοικεί δίπλα σε αυτόν που καπνίζει Dunhill
12. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει Bluemasters πίνει μπύρα.
13. Ο Γερμανός καπνίζει Prince.
14.Ο Νορβηγός κατοικεί δίπλα στο σπίτι με τους μπλε τοίχους.
15.Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει Blends κατοικεί δίπλα σε αυτόν που πίνει νερό.
H ερώτηση είναι:

Ποιος ιδιοκτήτης έχει στην κατοχή του το ψάρι;

 
Πηγή: https://thalesandfriends.org/el/2016/01/19/o-grifos-tou-ainstain/
http://www.openculture.com/2016/01/are-you-one-of-the-2-who-can-solve-einsteins-riddle.html

Τα Βραβεία Nobel Φυσικής σε αριθμούς

Ποια είναι η αριθμητική των Βραβείων Νόμπελ στη Φυσική;

112 βραβεία Νόμπελ στη Φυσική απονεμήθηκαν από το 1901 μέχρι σήμερα, το 2018.

6 χρονιές δεν απονεμήθηκε το βραβείο: 1916, 1931, 1934, 1940, 1941, 1942.

210 οι βραβευθέντες με το Νόμπελ στη Φυσική.

1 ο Αμερικανός John Bardeen έχει βραβευτεί δύο φορές , το 1956 και το 1972. 

47 βραβεία Φυσικής έχουν δοθεί μόνο σε ένα άτομο. 

32 βραβεία Φυσικής έχουν μοιραστεί σε  δύο βραβευθέντες. 

33 βραβεία Φυσικής έχουν μοιραστεί μεταξύ τριών βραβευθέντων.

3 μόνο βραβεία δόθηκαν σε γυναίκες. 

Τα "γυναικεία βραβεία Νόμπελ" , (στην πραγματικότητα το 1/4) πήραν:

• 1903, η Πολωνή Marie Curie που μοιράστηκε με το σύζυγό της Pierre Curie το 1/2 του βραβείου  "για τις έρευνές τους πάνω στα φαινόμενα ακτινοβολίας που ανακαλύφθηκαν από τον καθηγητή Henri Becquerel".

Η Marie Curie πήρε λίγα χρόνια αργότερα (1911) και το βραβείο Νόμπελ της Χημείας "για την ανακάλυψη των στοιχείων ράδιο και πολώνιο και τη μελέτη της επί του ραδίου".

• 1963, η Γερμανίδα Maria Goeppert Mayer που μοιράστηκε με τον J. Hans D. Jensen το 1/2 του βραβείου "για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τη δομή των πυρηνικών φλοιών".

• 2018,  η Καναδή  Donna  Strickland  που μοιράστηκε με τον επιβλέποντα του διδακτορικού της Gérard Albert Mourou το 1/2 του βραβείου "για τη δημιουργία των βραχύτερων υψηλής ενέργειας παλμών φωτός (λέιζερ) που έχουν υπάρξει".

25-96 ετών η ηλικία των βραβευμένων.Μέχρι σήμερα ο νεώτερος βραβευμένος είναι ο Άγγλος William Lawrence Bragg (1915) και ο μεγαλύτερος, ο πρόσφατα βραβευμένος (2018), Αμερικανός Arthur Ashkin.

1 το παντρεμένο ζευγάρι που μοιράστηκε το βραβείο Φυσικής: οι Pierre Curie και Marie Curie (1903). Το 1935 ένα ακόμα ζευγάρι οι Irene Joliot-Curie (κόρη των Pierre και Marie Curie) και ο άντρας της Frederic Joliot-Curie  μοιράστηκαν ένα ακόμα "οικογενειακό" Νόμπελ στη Χημεία αυτή τη φορά  "για τη σύνθεση νέων ραδιενεργών στοιχείων" . 

4  πατέρας - γιος που τιμήθηκαν το Nobel Φυσικής:

• Οι Άγγλοι  Sir J. J. Thomson (1906) "ως αναγνώριση για τη συμβολή του στις θεωρητικές και πειραματικές εργασίες επί της ηλεκτρικής αγωγιμότητας των αερίων" και ο γιος του George Paget Thomson (1937) - το 1/2 του βραβείου,    "για την πειραματική ανακάλυψη της σκέδασης ηλεκτρονίων από κρυστάλλους".
• Οι Άγγλοι Sir William Henry Bragg και ο γιος του   William Lawrence Bragg  μοιράστηκαν το 1915 το βραβείο "για τη συμβολή τους στην ανάλυση της κρυσταλλικής δομής με ακτίνες Χ".
• Οι Δανοί Niels Henrik David Bohr (1922) "για την έρευνά του επί της δομής των ατόμων και της ακτινοβολίας που προέρχεται από αυτά" και ο γιος του Aage Niels Bohr (1975) -το 1/3 του βραβείου, "για την ανακάλυψη της συσχέτισης μεταξύ της ολικής και της σωματιδιακής κίνησης στον ατομικό πυρήνα, και για την εξέλιξη της θεωρίας της δομής των ατομικών πυρήνων βασισμένη στην παραπάνω συσχέτιση".
• Οι Σουηδοί Karl Manne Georg Siegbahn (1924) "για την εργασία του πάνω στη στερεοσκοπία ακτίνων Χ"  και ο γιος του  Kai M. Siegbahn (1981) - το 1/2 του βραβείου, "για τη συμβολή του στην εξέλιξη της υψηλής ανάλυσης ηλεκτρονικής φασματοσκοπίας".

Πηγή: www.nobelprize.org 

Στο φως η πρώτη «αιρετική» επιστολή του Γαλιλαίου

Το γράμμα βρισκόταν στην κατοχή της Βασιλικής Εταιρείας επί τουλάχιστον 250 χρόνια, αλλά είχε περάσει απαρατήρητο από τους ιστορικούς.

Ανακαλύφθηκε καταχωνιασμένο στα αρχεία της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας το -θεωρούμενο χαμένο- πρωτότυπο γράμμα με το οποίο ο Γαλιλαίος για πρώτη φορά παρέθετε σε έναν Ιταλό φίλο του τα «αιρετικά» ηλιοκεντρικά επιχειρήματά του ενάντια στο δόγμα της Εκκλησίας ότι ο Ήλιος γυρίζει γύρω από τη Γη.

Η επιστολή ρίχνει νέο φως στη μακρόχρονη διαμάχη του Ιταλού φυσικού και αστρονόμου με τις ρωμαιοκαθολικές αρχές, που είχαν ως κατάληξη την καταδίκη του για αίρεση το 1633. Το επτασέλιδο γράμμα, με την υπογραφή «G.G.» (Galileo Galilei), το οποίο είχε γραφεί 20 χρόνια πριν, στις 21 Δεκεμβρίου 1613, αποκαλύπτει ότι στο ξεκίνημα της ιστορικής σύγκρουσης επιστήμης-εκκλησίας ο Γαλιλαίος είχε σαφή συνείδηση των κινδύνων και προσπαθούσε να «νερώσει» τους ισχυρισμούς του.

Το εν λόγω γράμμα ήταν γνωστό, καθώς είχαν γίνει αρκετά αντίγραφά του, ενώ υπάρχουν δύο εκδοχές του: μία που εστάλη από «χαφιέ» στην Ιερά Εξέταση στη Ρώμη και μία άλλη με πιο μετριοπαθή γλώσσα. Επειδή έως τώρα είχε χαθεί το πρωτότυπο γράμμα, δεν ήταν σαφές αν η Ιερά Εξέταση είχε «μαγειρέψει» μια πιο «αιρετική» εκδοχή του γράμματος για να τον ενοχοποιήσει καλύτερα (κάτι που ο Γαλιλαίος ισχυριζόταν στους φίλους του) ή αν ο ίδιος είχε πράγματι γράψει το πιο επαναστατικό γράμμα στην Ιερά Εξέταση, αλλά μετά αποφάσισε να φανεί -ή μάλλον να προσποιηθεί- πιο μετριοπαθής.

Η ανακάλυψη του πρωτότυπου γράμματος, σύμφωνα με το «Nature», δείχνει ότι συνέβη το δεύτερο και ότι ο Γαλιλαίος είπε ψέματα πως δήθεν η Εκκλησία είχε παραποιήσει τα λεγόμενά του. Αυτός έγραψε μια πιο «νερωμένη» εκδοχή των θεωριών του, έστειλε τη «μαγειρεμένη» επιστολή σε ένα φίλο του, τον μαθηματικό Μπενεντέτο Καστέλι του Πανεπιστημίου της Πίζα, και του ζήτησε να την προωθήσει στο Βατικανό, ότι δήθεν αυτή ήταν η πρωτότυπη επιστολή του και όχι η άλλη, η πιο αιρετική, που είχε ήδη φθάσει στην Ιερά Εξέταση.

Το γράμμα βρισκόταν στην κατοχή της Βασιλικής Εταιρείας επί τουλάχιστον 250 χρόνια, αλλά είχε περάσει απαρατήρητο από τους ιστορικούς. «Ξεθάφτηκε» από τη βιβλιοθήκη της από τον μεταδιδακτορικό ερευνητή της ιστορίας της επιστήμης Σαλβατόρε Ρικιάρντο του Πανεπιστημίου του Μπέργκαμο, ο οποίος επισκέφθηκε τη βιβλιοθήκη τον Αύγουστο για άλλο λόγο, αλλά τυχαία έπεσε πάνω στην ιστορική επιστολή.

Όπως είπε, «δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχα ανακαλύψει ένα γράμμα που ουσιαστικά όλοι οι μελετητές του Γαλιλαίου θεωρούσαν σίγουρα χαμένο. Φαινόταν ακόμη πιο απίστευτο, επειδή η επιστολή δεν είχε βρεθεί σε κάποια άσημη βιβλιοθήκη, αλλά στη βιβλιοθήκη της Βασιλικής Εταιρείας». Ο Ρικιάρντο και άλλοι ερευνητές έκαναν αναλυτική παρουσίαση του ευρήματός τους στο περιοδικό «Notes and Records» της Βασιλικής Εταιρείας.

Στην επιστολή ο Γαλιλαίος για πρώτη φορά τονίζει ότι η επιστημονική έρευνα πρέπει να είναι απαλλαγμένη από το θεολογικό δόγμα, αναφέρει ότι οι αναφορές της Βίβλου σε αστρονομικά συμβάντα δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη στην κυριολεξία και επισημαίνει ότι οι θρησκευτικές αρχές που ισχυρίζονται το αντίθετο, δεν έχουν τις κατάλληλες γνώσεις για να κρίνουν σωστά. Αναφέρει πάντως ότι το ηλιοκεντρικό μοντέλο, ότι η Γη περιφέρεται πέριξ του Ηλίου, που είχε παρουσιάσει ο πολωνός αστρονόμος Κοπέρνικος πριν περίπου 70 χρόνια (το 1543), δεν είναι ασύμβατο με τη Βίβλο.

Ο Γαλιλαίος, ο οποίος ζούσε στη Φλωρεντία, είχε γράψει χιλιάδες γράμματα, μερικά από τα οποία αποτελούν μικρές επιστημονικές πραγματείες. Συχνά γίνονταν αντίγραφα των επιστολών του και κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Το συγκεκριμένο γράμμα στον Καστέλι, που διασώζεται σε δύο εκδοχές, θεωρείται από τα σημαντικότερα. Η πιο «σκληρή» εκδοχή του, που σήμερα σώζεται στα μυστικά αρχεία του Βατικανού, εστάλη στη Ιερά Εξέταση στη Ρώμη, στις 7 Φεβρουαρίου 1615, από τον δομινικανό μοναχό Νικολό Λορίνι.

Λίγες μέρες μετά, στις 16 Φεβρουαρίου, ο Γαλιλαίος έγραψε στον κληρικό φίλο του στη Ρώμη Πιέρο Ντίνι, λέγοντάς του ότι το γράμμα με το οποίο ο Λορίνι τον «κάρφωσε» στην Ιερά Εξέταση, δεν ήταν το αυθεντικό και του προώθησε μια λιγότερο «εμπρηστική» εκδοχή της επιστολής, που ισχυρίσθηκε ότι είναι η σωστή, γι’ αυτό ζήτησε από τον Ντίνι να τη στείλει στους θεολόγους του Βατικανού (ώστε να περιορίσει τη ζημιά που θα του έκανε η προηγούμενη επιστολή). Σε αυτή τη λιγότερο προκλητική επιστολή, ο Γαλιλαίος, μεταξύ άλλων, εκφράζει τις ανησυχίες του ότι η Ιερά Εξέταση «μπορεί εν μέρει να εξαπατηθεί από απάτη», που του έχουν στήσει οι εχθροί του.

Με όλα αυτά είχε δημιουργηθεί μεγάλο μπέρδεμα στους μελετητές. Η ανακάλυψη όμως του υπογεγραμμένου από τον ίδιο πρωτοτύπου στη Βασιλική Εταιρεία, το οποίο έχει τον γραφικό χαρακτήρα του, δείχνει ότι ο ίδιος ο Γαλιλαίος επιχείρησε να «νερώσει» το αρχικό γράμμα του που είχε πέσει στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης.

Με δεδομένο ότι λίγα χρόνια πριν, το 1600, η Ιερά Εξέταση είχε κάψει στην πυρά τον Δομινικανό κληρικό και μαθηματικό Τζιορντάνο Μπρούνο για αιρετικές απόψεις που περιλάμβαναν την υποστήριξη του ηλιοκεντρικού μοντέλου του Κοπέρνικου, ο Γαλιλαίος δικαιολογημένα ανησυχούσε και για τη δική του τύχη…

Έτσι, όταν ένα αντίγραφο από το αρχικό «αιρετικό» γράμμα του στον Καστέλι το 1613 -αυτό που βρέθηκε στη Βασιλική Εταιρεία- έπεσε στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης (μέσω του Λορίνι το 1615), ο Γαλιλαίος έβαλε τον Ντίνι να στείλει στην Εκκλησία το υποτιθέμενο πρωτότυπο γράμμα του, που ήταν πιο μετριοπαθές και λιγότερο ενοχοποιητικό. Μόνο που έλεγε ψέματα, καθώς όντως είχε γράψει το αρχικό γράμμα.

Τελικά, το 1633, καταδικάσθηκε για αίρεση σε κατ’ οίκον περιορισμό για τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής του.

Ο Galileo παρουσιάζει τις νέες αστρονομικές θεωρίες

 στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβα. Ελαιογραφία του 

Μεξικανού Felix Parra, 1873. Βρίσκεται στο

 Εθνικό Μουσείο Τέχνης του Μεξικό.

Πηγές:

https://www.nature.com/articles/d41586-018-06769-4

http://www.in.gr/2018/09/22/tech/sto-fos-proti-airetiki-epistoli-tou-galilaiou/

Η κίνηση στη φυσική και στη ζωγραφική

 
Στη Φυσική ως κίνηση ορίζεται η μεταβολή της θέσης ή του προσανατολισμού ενός σώματος σε σχέση με ορισμένο σύστημα αναφοράς. 
Δεν υπάρχει απόλυτη κίνηση.  Η κίνηση είναι σχετική και αναφέρεται ως προς ένα σημείο ή ένα σώμα που το θεωρούμε ακίνητο.

Η κίνηση αποτελεί χαρακτηριστική ιδιότητα της ύλης και εμφανίζεται παντού, από τους μακρινούς γαλαξίες ως το εσωτερικό των ατόμων.
Ο  κλάδος της φυσικής που ασχολείται με την περιγραφή της κίνησης των σωμάτων ονομάζεται Κινηματική. 
Η Κινηματική περιγράφει την κίνηση των σωμάτων αδιαφορώντας για τη μάζα τους ή τις αιτίες δηλαδή τις δυνάμεις που προκαλούν την κίνησή τους.
Για να περιγραφεί η κίνηση, η Φυσική χρησιμοποιεί  έννοιες όπως: υλικό σημείο ή σημειακό αντικείμενο, στερεό σώμα, χρονική στιγμή, χρονική διάρκεια, θέση, μετατόπιση, διάστημα, διανυσματική ταχύτητα, μέση ταχύτητα , στιγμιαία ταχύτητα,  επιτάχυνση, γραμμική ταχύτητα, γωνιακή ταχύτητα, επιτρόχιος επιτάχυνση, κεντρομόλος επιτάχυνση, γωνιακή επιτάχυνση. 
Όταν ένα σώμα κινείται αλλάζει θέση. H νοητή γραμμή πάνω στην οποία βρίσκεται το σύνολο των διαδοχικών θέσεων από τις οποίες περνάει το κινούμενο σώμα κατά τη διάρκεια της κίνησής του ονομάζεται τροχιά. 
Σε μια ευθύγραμμη κίνηση η τροχιά του κινητού είναι μια ευθεία γραμμή. 
Σε πιο σύνθετες κινήσεις  η τροχιά είναι καμπυλόγραμμη, κυκλική ή σπειροειδής.

Μια απλή ευθύγραμμη κίνηση είναι αυτή στην οποία διανύουμε ορισμένη απόσταση με σταθερή ταχύτητα. Ονομάζεται ευθύγραμμη ομαλή κίνηση αλλά είναι μια κίνηση που αντιπροσωπεύει  ελάχιστες περιπτώσεις που μπορούμε να συναντήσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Πολύ πιο ρεαλιστική είναι η ευθύγραμμη μεταβαλλόμενη κίνηση. Είναι η κίνηση στην οποία ένα σώμα κινείται μεν σε ευθεία γραμμή αλλά η ταχύτητα του μεταβάλλεται. Μια μεταβαλλόμενη κίνηση μπορεί να είναι επιταχυνόμενη ή επιβραδυνόμενη ανάλογα αν η ταχύτητα αυξάνεται ή μειώνεται. Αν η ταχύτητα αυξάνεται ή μειώνεται με σταθερό ρυθμό, τότε αναφερόμαστε σε  ευθύγραμμη ομαλά μεταβαλλόμενη κίνηση. Μια τέτοια κίνηση είναι η ελεύθερη πτώση  των σωμάτων.

Καμπυλόγραμμες κινήσεις είναι η κυκλική κίνηση, η στροφική κίνηση ενός στερεού σώματος, η ταλάντωση. 
Εκτός από τις παραπάνω "απλές κινήσεις" υπάρχουν και "σύνθετες κινήσεις" που μελετώνται εφαρμόζοντας την αρχή της επαλληλίας των κινήσεων  ή αρχή της ανεξαρτησίας των κινήσεων. Σύμφωνα με αυτή, η παρατηρούμενη κίνηση ενός σώματος μπορεί να θεωρηθεί ως το αποτέλεσμα δυο ξεχωριστών κινήσεων που συνδυάζονται και γίνονται ταυτόχρονα. Στις σύνθετες κινήσεις ανήκουν το φαινόμενο κύλιση αλλά και οι βολές υπό γωνία μέσα στο βαρυτικό πεδίο δυνάμεων.

Πως όμως εκφράζεται η κίνηση στη ζωγραφική;

Η κίνηση στη ζωγραφική υπονοείται από το ίδιο το θέμα , από την ενέργεια των γραμμών, από την επανάληψη των στοιχείων ή από τη ρυθμική τους εμφάνιση. Πολλοί ζωγράφοι επεδίωξαν να παρουσιάσουν την κίνηση επιλέγοντας τα κατάλληλα μορφικά στοιχεία και χρησιμοποιώντας τα με διάφορους τρόπους  ενώ στον 20ό αιώνα οι φουτουριστές  ζωγράφοι θα υμνήσουν στα έργα τους την ταχύτητα και την κίνηση των αντικειμένων. 

Πίνακες ζωγραφικής αποδίδουν με ξεχωριστό τρόπο τα είδη των κινήσεων που μελετά η Φυσική. Τέτοιοι είναι:

1.   "Going to work", 1943, του Άγγλου ζωγράφου  Laurence Stephen Lowry (1887-1976). Παρουσιάζει σε κίνηση  ευθύγραμμη ομαλή ή επιταχυνόμενη και σε διαφορετικές τροχιές  πάνω στο χιόνι, τους εργάτες του εργοστασίου   Mather and  Platt στο Μάντσεστερ καθώς πηγαίνουν στη δουλειά.

2.  "Rain, Steam and Speed – the Great Western Railway" , 1844, του Άγγλου ρομαντικού ζωγράφου  Joseph Mallord William Turner (1775-1851),  Εθνική Βιβλιοθήκη, Λονδίνο. Ένας λαγός (κάτω δεξιά) αλλά και το τρένο κινούνται σε παράλληλες ευθύγραμμες τροχιές με διαφορετικές ταχύτητες.

3. "Dancer in Green" ,  1883, του Γάλλου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Edgar Degas (1834-1917), Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Ν. Υόρκη. Ο Degas ήταν σπουδαίος σχεδιαστής και δεξιοτέχνης στην απόδοση της κίνησης. Περισσότερα από τα μισά έργα του απεικονίζουν σκηνές μπαλέτου.  Εδώ η χορεύτρια  κάνει στροφική κίνηση γύρω από  άξονα που περνά από το κέντρο μάζας της.

4.  "The Cyclist" / Ο Ποδηλάτης", 1913, της Ρωσίδας Natalia Goncharova (1881-1962), Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη. Η Goncharova μέλος του κινήματος των φουτουριστών σ’ αυτό το έργο της προσπαθεί να συλλάβει την κίνηση  του ποδηλάτη. Το κατορθώνει δημιουργώντας ένα σύννεφο σκόνης γύρω από τον ποδηλάτη που υποδηλώνει τη μεγάλη ταχύτητά του. Τα γράμματα του φόντου, η επανάληψη, η μετατόπιση του περιγράμματος του σώματος του ποδηλάτη είναι στοιχεία του έργου που μεταφέρουν την αίσθηση της κίνησης. Από την πλευρά της Φυσικής η κίνηση του ποδηλάτη φαίνεται να είναι ευθύγραμμη επιταχυνόμενη με δύναμη Τριβής λόγω του λιθόστρωτου δρόμου ενώ οι τροχοί του ποδηλάτου κάνουν σύνθετη κίνηση, κύλιση χωρίς ολίσθηση.

5. "Bicycling"  / Ποδηλασία , 1887 του Καναδού ζωγράφου Henry Sandham (1842-1910). Μια γυναίκα ποδηλάτισσα σε τρίκυκλο, ακολουθείται από άνδρες σε δίτροχα ποδήλατα με ένα ψηλό τροχό. Τα ποδήλατα αυτά (penny-farthing) ήταν πολύ δημοφιλή τη δεκαετία του 1870 και του 1880. Όλοι κινούνται επιταχυνόμενοι σε κατηφορικό δρόμο διαγράφοντας τμήμα κυκλικής τροχιάς.

6.  "Over the town" , 1918, του Ρώσου ζωγράφου εβραϊκής καταγωγής Marc Chagall (1887-1985), Γκαλερί Tretyakov, Μόσχα.  Το ζευγάρι που μοιάζει να αιωρείται πάνω από την πόλη ( ο Chagall και η γυναίκα του), κάνουν την ελεύθερη πτώση της Φυσικής;  

7.  "Game of Bowls", 1908, του Γάλλου ζωγράφου  Henri Matisse ( 1869-1954), Μουσείο Hermitage , Αγία Πετρούπολη. Το παιχνίδι με τους βόλους που απεικονίζει ο Ματίς ταιριάζει με το φαινόμενο των κρούσεων που μελετά η Φυσική. 

8. "The Swing" / Η κούνια , 1767, ελαιογραφία του Γάλλου ζωγράφου  Jean-Honoré Fragonard (1732-1806),Συλλογή Wallace, Λονδίνο . Η αιώρηση της κούνιας και το φαινόμενο απλή αρμονική ταλάντωση.

9. "The Wave off Great Kanagawa" /Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάουα ,1832 ,του Ιάπωνα ζωγράφου και χαράκτη Katsushika Hokusai (1760 – 1849), Μελάνι σε χαρτί, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Ν. Υόρκη. Ένα μεγάλο κύμα απειλεί τα σκάφη δίπλα στην ακτή. Η μελέτη της κίνησης ενός κύματος αποτελεί έναν ιδιαίτερο κλάδο της Φυσικής, την κυματική. 

10. "Starry night" / Έναστρη νύχτα, 1889, του Ολλανδού ζωγράφου Vincent van Gogh

 ( 1853-1890), Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜα), Ν. Υόρκη. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μεξικό ανακάλυψαν ότι οι ταραγμένοι ουρανοί ακολουθούν την "κλιμάκωση Κολμογκόροφ” δηλαδή τα μαθηματικά μοτίβα των στροβιλιζόμενων ρευστών.

11. "Dinamismo di un Ciclista"/ ο δυναμισμός ενός ποδηλάτη ,  1913, του Ιταλού  φουτουριστή ζωγράφου Umberto Boccioni (1882-1916) , συλλογή Peggy Guggenheim, Βενετία. Στο έργο έχουμε τη φουτουριστική απεικόνιση της κίνησης  και της ταχύτητας ενός ποδηλάτη.

Πηγές εικόνων:
Αρχική εικόνα: "Η λεωφόρος της Μονμάρτης ένα χειμωνιάτικο πρωινό", 1897, Camille Pissaro
commons.wikimedia.org/wiki/File:The_Boulevard_Montmartre_on_a_Winter_Morning_MET_DT1906.jpg

1. commons.wikimedia.org/wiki/File:Going_to_Work_-_L_S_Lowry.png

2. en.wikipedia.org/wiki/Rain,_Steam_and_Speed_–_The_Great_Western_Railway

3. commons.wikimedia.org/wiki/File:Dancer_in_Green_MET_EP1493.jpg

4. commons.wikimedia.org/wiki/File:Cyclist_(Goncharova,_1913).jpg

5. commons.wikimedia.org/wiki/File:Hy_Sandham,_Bicycling,_1887.jpg

6.  www.flickr.com/photos/centralasian/7124724309

7. en.wikipedia.org/wiki/Game_of_Bowls

8. en.wikipedia.org/wiki/The_Swing_(painting)

9. en.wikipedia.org/wiki/The_Great_Wave_off_Kanagawa
10.commons.wikimedia.org/wiki/Category:The_Starry_Night_by_van_Gogh#/media/File:Van_Gogh_-_Starry_Night_-_Google_Art_Project.jpg
11. en.wikipedia.org/wiki/Dynamism_of_a_Cyclist