Η απεικόνιση του "χρόνου του Νεύτωνα" και του "χρόνου του Αϊνστάιν" στη Ζωγραφική

            "Ο ατέρμων κύκλος του χρόνου"

Χαρακτικό από ένα κυκλικό ημερολόγιο που  επινόησε ο Πορτογάλος  χαρτογράφος Diogo Homen  το 1759. 

Στην εξωτερική περιφέρειά του αναγράφει   τους  μήνες και κάτω από αυτούς το χρόνο εμφάνισης  της νέας σελήνης  στη διάρκεια ενός 19ετούς κύκλου. Στις τέσσερις γωνίες σημειώνονται οι φάσεις της  Σελήνης, θρησκευτικές γιορτές και άλλα στοιχεία.

Πως η Επιστήμη και πιο συγκεκριμένα η Φυσική επηρέασε την Τέχνη;

Πως ο "απόλυτος χρόνος του Νεύτωνα" (17ος αιώνας) και ο "σχετικός χρόνος του Αϊνστάιν" (20ος αιώνας) επηρέασαν τους ζωγράφους και εκφράστηκαν  στα έργα τους;

Η επιστήμη και η τέχνη ακολούθησαν παράλληλους δρόμους ή βρήκαν σημείο συνάντησης;

Μέσα από τους επόμενους πίνακες ζωγραφικής θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα και θα προσπαθήσουμε μέσα από την αναπόφευκτη διαφορετική οπτική του επιστήμονα και του καλλιτέχνη, να βρούμε το σημείο συνάντησης στο κοινό πρόβλημα: "Η φύση του χρόνου και το ταυτόχρονο".

Η έννοια του χρόνου και η μέτρησή του έγινε αντικείμενο της ζωγραφικής.
Οι καλλιτέχνες στην προσπάθειά τους να αποτυπώσουν την ανθρώπινη εμπειρία του χρόνου έγιναν επινοητικοί  και προσπάθησαν να διευρύνουν τη φαντασία τους. 

Τα έργα τους, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο ή  και καθόλου,  επηρεάστηκαν   από τις επιστημονικές αντιλήψεις που επικρατούσαν την εποχή της δημιουργίας τους.  

Ι. Η συμβολική απεικόνιση του ίδιου του χρόνου και η προσωποποιημένη εικόνα του.

Από την αρχαιότητα, ο χρόνος αντιμετωπιζόταν ως πρωταρχική φιλοσοφική έννοια. Στην Ελληνική αρχαιότητα, ο χρόνος προσωποποιείται μέσω του θεού Κρόνου - πατέρα του Δία, (Κρόνος = Χρόνος). Το δρεπάνι (σύμβολο του θερισμού) ήταν το σύνεργο για να θερίζει τα χρόνια που περνούν και η κλεψύδρα το εργαλείο μέτρησης του χρόνου.

"Time orders old age to destroy beauty", (1746) ,Pompeo Batoni (1708-1787), λάδι σε καμβά, Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Η φτερωτή φιγούρα του χρόνου κρατώντας μια κλεψύδρα, διατάζει το γήρας(ηλικιωμένη γυναίκα) να καταστρέψει την ομορφιά.

ΙΙ. Ο χρόνος ως διαδοχή σε ώρες, μήνες και εποχές όπως αποδόθηκε σε χαρακτικά και ημερολόγια.

      

Δύο χαρακτικά από το διακοσμημένο ημερολόγιο  "Très Riches Heures" που παρήγγειλε το 1409 ο Jean Duc de Berry  στους Φλαμανδούς καλλιτέχνες "Αδελφοί Limbourg". 

Θεωρείται σήμερα ένα διάσημο χειρόγραφο βιβλίο από την περίοδο του Μεσαίωνα  με πλούσια διακοσμημένες  ημερολογιακές μικρογραφίες σε 206 φύλλα περγαμηνής (Musée Condé, Γαλλία). 

Το ημερολόγιο συνδύαζε πληροφορίες για τον κάθε μήνα, ζωδιακά σύμβολα και πίνακες ζωγραφικής για κάθε μήνα σε φόντο μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.

Δύο από αυτούς αφορούν τους μήνες Φεβρουάριο /χειμώνας και Ιούνιος / εποχή του θερισμού.

"The Hours"/ Οι ώρες, (1882) του Βρετανού καλλιτέχνη και σχεδιαστή  Edward Coley Burne-Jones (1833-1898). "Οι Ώρες" απεικονίζουν το πέρασμα του χρόνου από το πρωί μέχρι το βράδυ μέσα από τις πέντε νεαρές γυναίκες με την πρώτη να χτενίζει τα μαλλιά της και την τελευταία να κοιμάται. 

ΙΙΙ. Το ρολόι κυρίαρχο σύμβολο του χρόνου

Στα παρακάτω έργα βλέπουμε πως οι καλλιτέχνες από διαφορετικές χρονικές περιόδους και ζωγραφικά ρεύματα, απεικόνισαν στα έργα τους το ρολόι ως κυρίαρχο σύμβολο του χρόνου και πως απέδωσαν τη μέτρηση και την αγωνία του χρόνου με συμβολικό ή μεταφυσικό τρόπο. 

" L' Atelier rouge" / Το κόκκινο ατελιέ  γνωστό και ως  "The red studio", 1911 του Γάλλου ζωγράφου  Henri Matisse (1869-1954). Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜα), Ν. Υόρκη. Ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του ζωγράφου, στο ατελιέ του και στο κέντρο στέκεται μετέωρο ένα ρολόι να αναστέλλει πιθανόν το χρόνο.

"La Pendule noire" / Το μαύρο ρολόι γνωστό και ως    "The black Marble Clock",(1869-1871) του Γάλλου μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου  Paul Cezanne (1839-1906). Συλλογή Νιάρχου.

"Between the clock and the bed", (1940-1943) self portrait του Νορβηγού ζωγράφου  Edvard Munch (1863-1944), Μουσείο Munch, Όσλο, Νορβηγία. Μια από τις πιο περίεργες απεικονίσεις του χρόνου με ένα ρολόι απρόσωπο που φαίνονται ούτε οι δείκτες του.

"The alarm clock" / Το ξυπνητήρι, (1914) του Μεξικανού ζωγράφου  Diego Rivera (1886-1959), Μουσείο Frida Kahlo, Μεξικό.

"Time" / Χρόνος, (1929), του Γάλλου ιμπρεσιονιστή, κυβιστή και αφαιρετιστή ζωγράφου George Valmier (1885-1937).

"Bern with Belltower"/ Η Βέρνη με τον Πύργο του ρολογιού, (1935) από τον Γερμανό ζωγράφο Ernst Ludwing Kirchner (1880-1938) Ινστιτούτο Τέχνης, Μινεάπολις, ΗΠΑ

"Clock with Blue Wing" / Ρολόι με μπλε φτερό, (1949) του Ρώσου ζωγράφου εβραϊκής καταγωγής  Marc Chagall (1887-1985), που θεωρείται ένας από τους μείζονες καλλιτέχνες της μοντέρνας τέχνης. Ιδιωτική συλλογή.

IV. Ο χωροχρόνος στη ζωγραφική πριν από τη θεωρία της σχετικότητας

O Claude Monet (1840-1926), ένας από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του ιμπρεσιονισμού, στις δεκαετίες του 1880 και του 1890 άρχισε να ζωγραφίζει σειρές πινάκων με κοινό θεματικό κέντρο. Πειραματίστηκε με την αντίληψη του χώρου μέσα στο χρόνο. Άρχισε να ζωγραφίζει σκηνές που παρατηρούνται από την ίδια θέση σε διαφορετικές στιγμές της ημέρας και σε διαφορετικές εποχές. Έτσι προσπάθησε να δείξει πως ένα αντικείμενο αλλάζει με το χρόνο. 

Μια σειρά από  12 πίνακες με τίτλο "Gare  Saint-Lazare"  που έφτιαξε το 1877, απεικονίζουν τον σιδηροδρομικό  σταθμό Saint-Lazare στο  Παρίσι ( σύμβολο τότε εκβιομηχάνισης και νεωτερισμού) σε όλες τις όψεις του και σε διαφορετικές  ώρες της ημέρας.

"Arrival of the Normandy train, Gare Saint-Lazare", Ινστιτούτο Τέχνης, Σικάγο.

"La Gare Saint-Lazare", Μουσείο d' Orsay, Παρίσι

"The Gare  Saint-Lazare, Arrival of a Train",Μουσείο Fogg, Harvard Art Museums, ΗΠΑ 

"Gare Saint-Lazare", Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο

Στα παραπάνω έργα η ροή του χρόνου διαπερνά το ζωγραφισμένο θέμα ως μεταβολή στην ένταση του φωτός.

V. Ο χωροχρόνος στη ζωγραφική μετά από τη θεωρία της σχετικότητας

"Portrait of Ambroise Vollard", (1910), Pablo Picasso (1881-1973), Μουσείο Καλών Τεχνών Pushkin, Μόσχα. Είναι ένα έργο του αναλυτικού κυβισμού και η έννοια του χρόνου υπεισέρχεται στο στατικό χώρο. Το πορτρέτο μοιάζει με καλειδοσκόπιο και φαίνεται σαν να αποτελείται από μικροσκοπικά θραύσματα ενός σπασμένου καθρέφτη. Ο Ambroise Vollard ήταν Γάλλος έμπορος τέχνης, συλλέκτης και εκδότης τέχνης και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εμπόρους έργων σύγχρονης  τέχνης. 

"Nude descending a straircase No 2" / Γυμνό που κατεβαίνει μια σκάλα, (1912), από τον Γαλλο-Αμερικανό ζωγράφο Marcel Duchamp (1887-1968), Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ. 

  


Στο έργο έχουμε μια στατική αναπαράσταση της κίνησης σε συνάρτηση με το χρόνο μέσω των διαφορετικών θέσεων του γυμνού.
Το κεντρικό γυμνό πρόσωπο απεικονίζεται μέσω διαδοχικών εικόνων του χρόνου μέσα στον χώρο. Έχουμε μια κινούμενη μορφή σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Είναι σαν να έχουμε μια στροβοσκοπική φωτογραφία.
Ο Duchamp περιγράφει το έργο του ..."σαν μια έκφραση του χρόνου και του χώρου μέσω της αφηρημένης αναπαράστασης της κίνησης.

"Agnostic symbol" / Αγνωστικό σύμβολο, (1932) του Ισπανού υπερρεαλιστή ζωγράφου Salvador Dali (1904-1989), Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ. 

Ο Dali συνδέει το χρόνο με την κίνηση.
" Αν ένα ρολόι κινείται με την ταχύτητα του φωτός που είναι το ανώτερο όριο ταχύτητας, ο χρόνος σταματά.
Το σουρρεαλιστικό κουτάλι - ακτίνα φωτός έχει ένα μικροσκοπικό, ρεαλιστικά ζωγραφισμένο ρολόι που έχει σταματήσει για πάντα στις 6:04"


Θωμά Μαρία, "Salvador Dali και σύγχρονη  Φυσική", (2005), Εκδόσεις: Ελάτη, Αθήνα.

 "The Persistence of Memory" / Η Εμμονή της μνήμης, (1931), Salvador Dali, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜα), Ν. Υόρκη, ΗΠΑ.

Στο έργο αυτό ο Νταλί απεικονίζει τις σχετικιστικές μεταμορφώσεις και στρεβλώσεις του χρόνου, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που μετρούν τα ρολόγια μας. Συγκεκριμένα ο Νταλί στην εμμονή της μνήμης προσπαθεί να αποδώσει τη σχετικότητα του χρόνου αγνοώντας όμως τη θεωρία της σχετικότητας. Ακόμη, η εμμονή της μνήμης επιβάλει στον παρατηρητή να εστιάσει στη φύση και στη σημασία του χρόνου. 

Tα ρολόγια που λιώνουν αντιπροσωπεύουν το χάσιμο της σημασίας του χρόνου που θέλει να δείξει ο Νταλί. Τα μυρμήγκια που περπατούν πάνω στο ρολόι αντιπροσωπεύουν τη φθορά του χρόνου. Ο τίτλος του έργου αφορά την ικανότητα της μνήμης να συγκρατείται στον χρόνο, καθώς αυτός φθείρεται γύρω της.

VI. Η αντίληψη του χρόνου στη ζωγραφική του Magritte
Ο Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος René  Magritte (1898-1967), απεικόνισε την έννοια του χρόνου στα έργα του με μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και ανατροπών. 

Ο ίδιος λέει: " Η ζωγραφική μου είναι ορατές εικόνες που δεν κρύβουν κάτι — προκαλούν μυστήριο και  πράγματι  όταν κάποιος βλέπει έναν από τους πίνακές μου, θέτει στον εαυτό του αυτήν την απλή ερώτηση: Τι σημαίνει αυτό;..."
Χαρακτηριστικά έργα του με θέμα το χρόνο είναι:

"Les reflets du temps" / Αντανακλάσεις του χρόνου, (1928), ιδιωτική συλλογή.

Οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν ένα κανόνι και τον ουρανό. Ποια είναι η σημασία του χρόνου ανάμεσα σε δυο γεγονότα που δεν έχουν καμιά προφανή σχέση μεταξύ τους;

"Time transfixed" / Καθηλωμένος χρόνος, (1938), Ινστιτούτο Τέχνης Σικάγο, ΗΠΑ.

Η ατμομηχανή ενός τρένου που βγαίνει μέσα από τον τοίχο του τζακιού και το ρολόι από πάνω ενισχύουν την άποψη ενός χρόνου που έχει διάρκεια.

Ο Magritte παίζει με το θέμα "ημέρα/νύχτα", ζωγραφίζοντας νυχτωμένα σπίτια σε τοπίο ημέρας. Πρόκειται για μια σειρά τριών έργων του που ζωγράφισε μεταξύ 1953 και 1954 και ονομάστηκαν: 

"L'Empire des lumières" / Η Αυτοκρατορία του φωτός 

Η Αυτοκρατορία του φωτός στη συλλογή της  Peggy Guggenheim στη Βενετία.



















Η Αυτοκρατορία του φωτός  στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου (Μουσείο Magritte)

Η Αυτοκρατορία του φωτός στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΜοΜα) της Ν. Υόρκης

Σήμερα, μετά από χιλιετίες φιλοσοφικού στοχασμού, επιστημονικής σκέψης και προόδου και ζωγραφικών αναζητήσεων λίγοι συμφωνούν στην ερώτηση: "Τι είναι χρόνος;"

Είναι μια πραγματική θεμελιώδης ιδιότητα του Σύμπαντος; (Newton)

Είναι μια "πεισματικά επίμονη ψευδαίσθηση"; (Einstein)

Είναι  "η εικόνα" που βλέπουμε στο έργο του ζωγράφου;

Υπάρχει ο χρόνος;

Και αν ο χρόνος είναι πραγματικός, από που προήλθε;

Πηγές εικόνων:

2.https://en.wikipedia.org/wiki/Time_orders_Old_Age_to_destroy_Beauty

3, 4. https://en.wikipedia.org/wiki/Limbourg_brothers

5. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Edward_Burne-Jones_-_The_Hours,_1882.jpg

6.https://en.wikipedia.org/wiki/L%27Atelier_Rouge

7.https://commons.wikimedia.org/wiki/File:La_Pendule_noire,_par_Paul_C%C3%A9zanne.jpg

8.https://en.wikipedia.org/wiki/Self-Portrait._Between_the_Clock_and_the_Bed

9.https://en.wikipedia.org/wiki/File:Diego_Rivera_-_The_Alarm_Clock_-_Google_Art_Project.jpg

10.https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Georges_Valmier_time-1929-1.jpg

11.https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ernst_Ludwig_Kirchner_-_Bern_with_Belltower_-_61.36.21_-_Minneapolis_Institute_of_Arts.jpg

12.https://www.wikiart.org/en/marc-chagall/clock-with-blue-wing-1949

13, 14, 15, 16. https://en.wikipedia.org/wiki/Gare_Saint-Lazare_(Monet_series)

17. https://www.pablopicasso.org/portrait-of-ambroise-vollard.jsp
18.https://en.wikipedia.org/wiki/Nude_Descending_a_Staircase,_No._2

19.https://www.salvador-dali.org/en/artwork/catalogue-raisonne-paintings/obra/300/agnostic-symbol

20.https://en.wikipedia.org/wiki/The_Persistence_of_Memory
21.https://www.christies.com/lotfinder/Lot/rene-magritte-1898-1967-les-reflets-du-5650389-details.aspx

22.https://en.wikipedia.org/wiki/Time_Transfixed
23.https://en.wikipedia.org/wiki/The_Empire_of_Light

Ο "χρόνος" του Αϊνστάιν

                   Από τον απόλυτο χρόνο του Νεύτωνα 

                                                         στη σχετικότητα του χρόνου του Αϊνστάιν

Λέγεται ότι κάποτε ρώτησαν τον Albert Einstein  "Τι είναι χρόνος;" Αυτός απάντησε: "Ότι μετράνε τα ρολόγια μας". Ακόμα και με αυτή την απλοϊκή απάντηση ήθελε να δείξει ότι ο χρόνος εξαρτάται από τον τρόπο που τον μετράμε.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Γερμανικής καταγωγής  Albert Einstein  (1879-1955) έφερε επανάσταση στην επιστημονική σκέψη.  Αρχικά με τη διατύπωση της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας  (ΕΘΣ) άλλαξε ριζικά τις αντιλήψεις  για το χώρο, το χρόνο και τη μάζα, ενώ λίγα χρόνια αργότερα στην πιο ολοκληρωμένη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας διαμόρφωσε εκ νέου την έννοια του χρόνου εισάγοντας τα ζητήματα της βαρύτητας.

Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας γεννήθηκε το 1905  με την δημοσίευση της εργασίας του  Einstein  με τίτλο "Περί της ηλεκτροδυναμικής των κινούμενων σωμάτων" στο γερμανικό περιοδικό φυσικής "Annalen  der Physik"

Η θεωρία  θεμελιώνεται πάνω  σε δύο αξιώματα:

Αξίωμα 1: Οι νόμοι της Φυσικής πρέπει να παραμείνουν οι ίδιοι για όλους τους ελεύθερα κινούμενους παρατηρητές ανεξάρτητα από την ταχύτητά τους.

Αξίωμα  2: Η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι σταθερή και ίδια σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς. ( δηλαδή είναι ανεξάρτητη της σχετικής κίνησης των παρατηρητών ή της κίνησης της φωτεινής πηγής).

Η θεωρία είναι "Ειδική" γιατί περιορίζεται στην ειδική περίπτωση των αντικειμένων που κινούνται με σταθερή ταχύτητα.

Άμεσα επακόλουθα είναι τα εξής:

α. Η θεμελιώδης εξίσωση ισοδυναμίας μάζας - ενέργειας.

όπου

Ε = Ενέργεια

m = μάζα

c = ταχύτητα του φωτός

        Μάζα και Ενέργεια οι  2  όψεις  ενός νομίσματος

Σύμφωνα με αυτή την εξίσωση, η ενέργεια που αποκτά ένα αντικείμενο λόγω της κίνησής του, "προστίθεται" στη μάζα του. Με αυτό τον τρόπο γίνεται δυσκολότερο να αυξηθεί και άλλο η ταχύτητά του. Όσο ένα αντικείμενο προσεγγίζει την ταχύτητα του φωτός, η μάζα του μεγαλώνει και έτσι χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια για να αυξηθεί και άλλο η ταχύτητά του. Στην πραγματικότητα ένα αντικείμενο δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει την ταχύτητα του φωτός γιατί μέχρι τότε η μάζα του θα είχε γίνει άπειρη, ενώ θα χρειαζότανε και άπειρο ποσό ενέργειας ... Για το λόγο αυτό όλα τα αντικείμενα είναι περιορισμένα να κινούνται με ταχύτητες μικρότερες από την ταχύτητα του φωτός. Τα μόνα σώματα που μπορούν να κινούνται με την ταχύτητα  του φωτός είναι σωματίδια όπως τα φωτόνια, που έχουν μηδενική μάζα ηρεμίας.

 β. Ενιαίος τετραδιάστατος χωροχρόνος

Ο χρόνος δεν είναι εντελώς διαχωρισμένος και ανεξάρτητος από το χώρο (όπως είναι με τη θεωρία του Νεύτωνα), αλλά ενωμένος με αυτόν στο "ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ".

Ένα γεγονός είναι κάτι που συμβαίνει σε συγκεκριμένο σημείο στο χώρο και σε συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο. Μπορεί να προσδιοριστεί με 4 αριθμούς (συντεταγμένες) σ' ένα τετραδιάστατο χώρο που ονομάζεται  χωροχρόνος. Ο χωροχρόνος περιγράφεται με τη Γεωμετρία του Riemann.

γ. Διαστολή του χρόνου

Ο χρόνος δεν είναι  απόλυτος. Η θεωρία της σχετικότητας απαλλάσσεται από τον απόλυτο χρόνο. Ο χρόνος που μετρά ένας παρατηρητής σε ηρεμία είναι μεγαλύτερος από εκείνον που μετρά ένας κινούμενος παρατηρητής.

Ο κάθε παρατηρητής έχει το δικό του χρόνο, όπως τον καταγράφει το δικό του ρολόι. Έτσι τα ρολόγια δυο παρατηρητών που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες "γυρνάνε" με διαφορετικό ρυθμό.

δ. Συστολή του μήκους

 Οι διαστάσεις των κινουμένων σωμάτων αλλάζουν, ακολουθώντας τους μετασχηματισμούς του Lorentz . Τα μήκη που μετρούν δυο παρατηρητές που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες είναι διαφορετικά. Για τον ταχύτερο παρατηρητή τα μήκη είναι μικρότερα.

ε. Σχετικότητα της ταυτοχρονικότητας

Δύο γεγονότα που φαίνονται να συμβαίνουν ταυτόχρονα σε έναν παρατηρητή Α, δε θα συμβαίνουν ταυτόχρονα για έναν παρατηρητή Β, εάν ο Β κινείται σε σχέση με τον Α.

Για έναν ακίνητο παρατηρητή, ο χρόνος ενός γεγονότος είναι αυτός που καταγράφεται από ένα ακίνητο ρολόι αν αυτό τοποθετηθεί στο σημείο του γεγονότος. Για έναν όμως παρατηρητή που κινείται, η έννοια του "ταυτόχρονου" από απόλυτη γίνεται σχετική.

ζ. Το παράδοξο των διδύμων

"...Ας εξετάσουμε την περίπτωση των δίδυμων αδελφών, που ο ένας πάει να ζήσει στην κορυφή ενός βουνού ενώ ο άλλος μένει στο επίπεδο της θάλασσας. Ο πρώτος αδελφός θα γερνάει γρηγορότερα από τον δεύτερο. Έτσι, αν ξανασυναντηθούν ο ένας θα είναι νεώτερος από τον άλλον. Στην περίπτωση αυτή η διαφορά στις ηλικίες θα είναι πολύ μικρή. Θα ήταν όμως πολύ πιο μεγάλη αν ο ένας δίδυμος πήγαινε ένα μακρινό ταξίδι με ένα διαστημόπλοιο κινούμενο με ταχύτητα λίγο μικρότερη από την ταχύτητα του φωτός. Στην επιστροφή του θα ήταν πολύ νεώτερος από τον αδελφό του που θα είχε μείνει στη Γη. Αυτό είναι γνωστό ως το παράδοξο των διδύμων. Είναι όμως παράδοξο μόνο αν κάποιος έχει στο μυαλό του την ιδέα του απόλυτου χρόνου. Αλλά στη θεωρία της Σχετικότητας δεν υπάρχει κανένας μοναδικός, απόλυτος χρόνος. Αντίθετα ο καθένας έχει το δικό του προσωπικό μέτρο χρόνου, που εξαρτάται από το που βρίσκεται και πως κινείται..."

 Απόσπασμα από το βιβλίο του Stephen Hawking "Το χρονικό του χρόνου"

Το Νοέμβριο του 1915, ο Einstein παρουσιάζει στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών σε μία σειρά διαλέξεων το νέο, μνημειώδες έργο του "The field equations of gravitation" που περιλαμβάνει τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας.

Για να καταλήξει στη νέα θεωρία του χρησιμοποίησε γεωμετρικά στοιχεία από τα μαθηματικά των καμπύλων χώρων  και καμπύλωσε τον επίπεδο χωροχρόνο της ειδικής θεωρίας. Σύμφωνα με την καινούρια θεωρία η μάζα και η ενέργεια παραμορφώνουν το χώρο και το χρόνο. Η γενική θεωρία της σχετικότητας άλλαξε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο οι φυσικοί αντιλαμβάνονταν την Βαρύτητα.

Η Βαρύτητα δεν είναι δυνατόν πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια δύναμη που περιγράφεται από το Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης, αλλά ως ένα δυναμικό φαινόμενο που οφείλεται στην καμπύλωση του Χωροχρόνου που προκαλεί η παρουσία της ύλης. Ο ήλιος δεν συγκρατεί πλέον τους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος στις τροχιές τους ασκώντας τους ελκτική δύναμη. Οι πλανήτες απλά κινούνται σε έναν χώρο που έχει παραμορφωθεί (καμπυλωθεί) από τη μάζα του ήλιου.

Τα βασικά σημεία της νέας θεωρίας είναι:

Η Βαρύτητα τίθεται κάτω από ένα εξ' ολοκλήρου διαφορετικό πρίσμα θεώρησης.

Το Βαρυτικό Πεδίο ισοδυναμεί με ένα επιταχυνόμενο Σύστημα Αναφοράς.

Η Βαρύτητα επιβραδύνει το Χρόνο.

Η παρουσία ύλης καμπυλώνει το Χωρόχρονο.

Η καμπύλωση του Χωρόχρονου προκαλεί επιτάχυνση.

Ο χώρος και ο χώρος και επηρεάζουν και επηρεάζονται από οτιδήποτε συμβαίνει στο Σύμπαν. Ο χωροχρόνος λέει στην ύλη πως να κινηθεί και η ύλη λέει στον χωροχρόνο πως να καμπυλωθεί.

Τα κινούμενα σώματα μεγάλης μάζας προκαλούν εκπομπή "ρυτιδώσεων" στη καμπυλότητα του χωροχρόνου (βαρυτικά κύματα) που διαδίδονται με την ταχύτητα του φωτός.

Πηγές: 

Parsons Paul "3-λεπτα Αϊνστάιν", 2014, εκδόσεις Κλειδάρυθμος

Stephen Hawking " Το χρονικό του χρόνου", αναθεωρημένη έκδοση 1997, εκδόσεις Κάτοπτρο

el.wikipedia.org › wiki › Σχετικότητα

εικόνες:https://gr.pinterest.com/

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Energia_template.svg

https://pixabay.com/photos/physicist-energy-einstein-genius-4276720/

https://www.wondersofphysics.com/2019/12/einsteins-twin-paradox-explained.html

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Spacetime_curvature_-_Cropped.png